مدیریت یکپارچه شهری و نهادهای حکومتی

نظام مدیریت شهری ایران به سبب تمرکز در ساختار سیاسی- مدیریتی کشور نسبت به سیستم­های فرادست و نظام­های ملی و منطقه­ای دارای رابطه­ای خطی­- عمودی و یک سویه­ای است که آن را به سوی مدیریتی منفعل سوق داده است. به دنبال آن عدم فقدان انسجام کافی در تعاملات سیستمی با سطوح فرودست و داخلی آن را تبدیل به مدیریتی نامنسجم نموده است و در نهایت از نظر ابعاد محیطی نیز مدیریت شهری ایران به دلیل عدم برخورداری از بسترهای مناسب سیاسی، اجتماعی، مالی، حقوقی و مشارکت ناکافی کنشگران اجتماعی در محیطی نامساعد درحال فعالیت است.

در شهر تهران نیز با توجه به تعریفی که از کلانشهر به عنوان کل عملکردی همبسته‌ای شامل چندین قلمرو مستقل حکومتی و مدیریت شهری ارائه می گردد و به عقیده بسیاری از صاحب‌نظران حکومت و حکمروایی کلان‌شهری Metropolitan Governance بزرگ‌ترین چالش در اداره و حکمروایی شهر- منطقه‌، تفرق سیاسی Political Fragmentation یا فقدان انطباق قلمرو عملکردی (منطقه کلان‌شهری) با قلمرو سازمانی (ساختار حکومت محلی یا مدیریت شهری) است. منظور از تفرق سیاسی،  وجود تعداد زیادی قلمروهای حکومت محلی/ مدیریت شهری مستقل از هم در گستره شهر- منطقه است که مانع از اتخاذ تصمیمات سیاسی یکپارچه در کل گستره کلان شهری می شود. مجموعه شهری تهران در شرایط کشوری مثل ایران که تصمیم‌گیری دربارة ارائه خدمات عمومی انحصاراً در دست شهرداری یا مدیریت شهری نیست و شعبه های استانی و شهرستانی وزارتخانه‌ها و سازمان‌های مرکزی نیز عملاً بخش عمده‌ای از ارائه خدمات شهری را در دست دارند با تفرق عملکردی Functional Fragmentation  نیز روبه‌روست.

در شرایط وجود این دو نوع تفرق (سیاسی و عملکردی) در نظام اداره کلانشهر تهران، بسیاری از مسائل مهم مشترک منطقه کلان‌شهری قابل رفع نیست و حل آن در نقطه‌ای به انتقال آن به نقطه دیگر خواهد انجامید.

 

سید علی حسین پور

کارشناسی ارشد شهرسازی، دانشگاه تربیت مدرس تهران

/ 1 نظر / 29 بازدید
علیرضا شیری نژاد

با سلام در ابتدا با تشکر از مطلب بسیار جامع و عالی شما در ضمن می شود از نویسنده مطلب بخوهید در ارتباط با مدیریت یکپارچه شهری مطالب بیشتری گزارش دهند. با تشکر